aydınlattığı yolda yürümeyi seçeceği gün,

er veya geç gelecekti. Buna bütün kalbimle inanıyordum.

Sabrımı ve sükunetimi, bu inançtan alıyordum.

O güne kadar, başa her gelen çekilecek oyunun kuralı böyle!

Yaşam oyununun!”

Prof.Dr.Türkan SAYLAN

Prof.Dr.Türkan SAYLAN hayatını bilime ve insanlara adamış bir kadın.

Yıllarca uğraşmış binlerce cüzamlıyı iyileştirmiş.

İyileştirmekle kalmamış toplum tarafından itilen

bu insanları topluma kazandırmış. Onların aile

kurmalarını, işe girmelerini sağlamış.

Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneğini

kurarak binlerce çocuğun okumasına yardımcı olmuş.

Vatanını ve insanını bu kadar çok seven bir kadın.

Amansız bir hastalıkla mücadele ederken bile;

hala hastalarını, çocuklarını ve Derneğinin geleceğini

düşünen bir kadın.

Atatürk’ün kadınlara sağladığı hakları

sonuna kadar kullanan bir kadın.

Ve gün geliyor bu iyiliksever, mücadeleci kadın

darbeye teşebbüsle suçlanıyor.

Başkanı olduğu Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneğinde

ve evinde silahlar aranıyor. Gözaltına alınıyor.

Türkiye Cumhuriyeti Hükümetinin bu asil insana verdiği ödül.

Şimdi de kurduğu İstanbul Lepra Hastanesi’ne

isminin verilmesi talebine karşı çıkıyorlar.

Olsun… Senin ismin tarihin aydınlık sayfalarında yerini aldı, bunu silmeyi başaramayacaklar

her zaman yetiştirdiğin çocukların ve bizim

gönlümüzde yaşayacaksın.

İnci ŞİMŞEK

23 Aralık 2009

Biz fanatik olarak futbol takımlarını tutarız.

O takımı tutmayan diğerleri bizim en büyük düşmanımızdır.

Gerektiğinde karşı tarafı döveriz, asarız, keseriz.

Biz fanatik olarak parti tutarız.

O partidekiler çizgilerinden çıkmıştır.

O partidekiler vatandan çok kendi menfaatlerini düşünür.

Umurumuzda değildir. Yanlışlıklarda olsa o bizim partimizdir.

Düzeltmek için hiç bir şey yapmayız.

Biz arkamızı her sıvazlayanı iyi belleriz. Severiz onu.

İsterse vatanı satsın umurumuzda mı bizim partidendir.

O yolsuzluk yapar, kendi kesesini doldurur. Yetim hakkı yer.

Önemli değil yesin aslanım. Bir dahaki seçimde tekrar aday olur

Biz onu tekrar seçeriz.

Bizim fanatik din anlayışımız vardır.

Bizim mezhebimizden değilse vay haline. Dinsiz deriz,

Müslüman değil deriz. Gerektiğinde döveriz,

Söveriz ve hatta öldürürüz.

Namaz kılmıyor, oruç tutmuyor. Kafirin alası.

Namaz kılan, oruç tutan iyidir.

Ortalığı soymuş soğana çevirmiş, yetim hakkı yemiş;

Olsun oruç tutup, namaz kılıyor iyidir.

Bizim için hemşehrilik çok önemlidir.

Hemşehrim olsun taştan olsun. Hırlıymış, hırsızmış.

Yolsuzmuş önemli mi? Benim hemşehrim.

Ben onun her zaman arkasındayım.

Başka şehirden biri yanlış bir şey yaparsa,

Hemen o şehrin insanı böyledir deyip damgalarım.

Biz aklımızı kullanmayız. Birileri o aklımızı kullanıyor.

Bizi bir yerlere sürüklüyor. Ne gerek var düşünmeye.

Bize canım cicim desinler. Kömür versinler, birer buzdolabı dağıtsınlar.

Bazen yiyecek dağıtsınlar günü kurtaralım yeter.

Geleceğimiz mi ? Çocuklarımız mı?

Boşveeer bize bugün lazım gelecekte ben öleceğim bana ne.

İnci ŞİMŞEK

10 Aralık 2009

Hayvanları hiçe sayan zihniyet bari insana yardım etseler. Sokakta yaşayan binlerce sokak çocuğuna da, sokak hayvanlarına baktıkları gibi bakıyorlar. Onları görmek istemiyoruz. Kimse yardım eli uzatmıyor. Onlar sokak hayvanları gibi itilip kakılıyor. Biz Türkiye Cumhuriyetinde yaşayan insanlar. Hiçbir konuda çabamız olmaz. Her şeyi Devletten bekleriz. Osmanlı zihniyeti hala devam ediyor. Biz çevremizdeki tüm olumsuzlukları görmek istemeyiz. Devlete bunları buradan kaldırın deriz. Bu iş için kılımızı kıpırdatmayız. Oysa ki her insan kapısının önünü süpürse birçok sorun hallolur. Sokağımızdaki, mahallemizdeki hayvanları insani yöntemlerle kısırlaştırıp, aşılanmaları ve beslenmeleri konusunda belediyelerimize yardım edersek bu sorun birkaç yıla varmaz çözümlenir. Hep şikayetle bu iş olmaz.

Bir de hayvan severlerin insanları sevmediği, hayvanlara daha çok değer verdikleri düşünülür. Bu hayvanseverleri çok üzer. Siz hayvana yardım ediyor, onu besliyor diye bir hayvansevere yapmadığınızı bırakmıyorsunuz sonra ondan sevgi saygı bekliyorsunuz. Bizler günde kaç kişiyle sadece hayvan besliyoruz diye kavga ediyoruz biliyor musunuz. Kaç kişiyle mahkemeliğiz biliyor musunuz. Size hakaretler ediliyor, ağza alınmadık küfürler ediliyor, bazen saldırıya uğruyorsunuz siz karşılık verdiğinizde suçlu ve agresif oluyorsunuz. Sonra da hayvanseverler insanı sevmeyen sadece hayvanseven ve agresif insanlar olarak damgayı yiyor. İşte yine olayın derinliğine inilmeyen sadece yüzeysel bakılan ve suçlanılan bir durum.

Neden hayvana para harcıyormuşuz da insana harcamıyormuşuz. Bir hayvana bakana kadar bir insana bakmak daha makbulmüş. Bunu söyleyenler har vurup harman savunanlara eğlence için akıl almaz harcamalar yapanlara, insanların haklarını yiyenlere ses çıkarmazlar, çıkaramazlar hadlerine mi düşmüş. Çünkü o insanlar güçlüdür. Onlardan zarar gelir. Söylediklerine söyleyeceklerine pişman olurlar. Ama sadece hayvanların yaşamalarına para harcayanlara da onca lafı söyleyip, insanı sevmemekle suçlarlar. Bu insanlar dünyaya at gözlükleri ile bakanlardır. Oysaki siz o hayvanseverin insanlara ne kadar yardım eli uzattığını bilemezsiniz. Siz gördüğünüz şeye inanın görmediğiniz şey hakkında yorum yapmayın. İnsanla hayvanı kıyaslamak kadar cahilce bir davranış olamaz. İnsana yapılan yardımlar deşifre edilmez.

Sevgi, her şeyin başı da sonu da sevgi. Siz insanı, hayvanı, doğayı severseniz ancak o zaman kendinize ve etrafınıza yararlı iyi bir insan olursunuz. Her şeye sevgiyle bakarsanız sorunlar daha insancıl ve güzel çözülür.

İnci ŞİMŞEK

06 Aralık 2009

İnsan bencil, insan bir tek kendini düşünüyor. İnsan bu dünyanın sadece kendisi için yaratıldığını ve içinde sadece kendisinin yaşama hakkı olduğunu sanıyor. Yaratılmış diğer canlılar umurunda bile değil. Onlarla işine gelirse ilgilenir, kendi istekleri doğrultusunda onları kullanır. İşine gelmezse kaldırıp atar. Bu insanın her canlı için uyguladığı yöntem.

Her canlının bir yaşam hakkı vardır. Bugün insanlar kendi bencillikleri yüzünden doğayı mahvetmiş durumdalar. Güzelim ağaçların bulunduğu yerleri yakıp, kesip kendilerine koca koca apartmanlar yaptılar. Bir alanlık ev için koca koca ormanları yok ettiler. Moda uğruna evlerine aldıkları köpekleri modası geçince sokağa bıraktılar. İnsanlar tarafından birçok havyan işkence gördü, tecavüze uğradı. Şimdi ülkemizde  sokak hayvanları sorunu yaşanıyor. Ama kimse insanı suçlamıyor. Suçlu ya hayvanlar ya da onları koruyup, besleyen gerçek hayvanseverlerin. Hayvanın üreyen bir canlı olduğunu ve bunun bilinçli değil doğası gereği olduğunun farkında bile değiller. Sürekli etraflarındaki üreyen hayvanlardan şikayetçiler. Çok doğuruyor diye hayvanı suçluyorlar. Doğayı yok ettikleri için onların beslenme gibi bir şansları da kalmadı. O zavallı hayvanları besleyen hayvanseverlerle mücadele halindeler. Olayın derinliğine hiç inmezler. Varsa yoksa şikayet.

-Köpekler bize saldırıyorlar.

-Niçin saldırıyorlar.

-Çünkü köpek, köpek ısırır.

İnsanların olaya bakışı işte bu iki laf. Oysaki köpekler evcil hayvanlardır. İnsanlara en yakın canlılardır. Hatta kedilerden bile daha uysallardır. Siz petshop’lardan çocuğunuza karne hediyesi diye dünya para verip bir köpek alıyorsunuz. Sonrada bıkıp sokağa bırakıyorsunuz. O köpek el bebek gül bebek büyürken, günün birinde kendini sokakta buluyor. Açlık, susuzluk, evsizlik ve üstüne birde sevgisizlik. İtilip kakılan, sürekli kovalanan, yakalanırsa dövülen bir lokma ekmek verilmeyen bir canlı sizce nasıl olur. Siz kendinizi onun yerine koyun. Tabii ki bir müddet sonra saldırgan, insanlara güvenmeyen bir canlı olup çıkacaktır. Bunun sorumlusu kim yine insan.

Bugün ülkemizde 5199 sayılı Hayvanları Koruma Yasası var. Fakat uygulama yok. Bu yasa gereği belediyeler sokak hayvanlarını alır, kısırlaştırır, aşılarını yapar ve bulundukları yere bırakır. Ülkemizdeki çoğu belediyeler bunu uygulamamakta ve vatandaşın isteği üzerine onları öldürerek soruna çözüm getirmektedir.

Vatandaş köpeklerin barınaklarda toplanmasını istiyor. İşte yine bir olaya yüzeysel bakış. O barınakların nasıl olduğunu kimse bilmiyor, araştırmıyor. Sanılıyor ki o barınaklar güllük gülistanlık. Bunu söyleyenlere en yakın bir barınağa gidip bir bakın derim. O barınakta çalışan çoğu insan, bırakın hayvanı sevmeyi hayvanlara dokunamıyor bile. Bizim ülkemizdeki kurumlarda çalışan insanların nasıl işleri ellerinin ucuyla yaptıklarını hepimiz biliriz. İşte orada çalışan personelde öyle yemekler önlerine atılıyor. Güçlü olan yiyor. Güçsüz aç kalıyor. Ülkemizde bayram enflasyonu var . Tatil, orada bir canlı varmış yokmuş kimin umurunda kapatıp gidiyorlar. Sonuç on gün süren bayram tatilinden sonra açlıktan birbirini öldüren köpekler. Personel denetlenmediği için işine gelirse kalkıp yemeğini suyunu veriyor. İşine gelmezse boş ver bugünde aç kalsınlar diyebiliyor. Köpekler sürü halinde yaşarlar. Dışarıdan gelen yabancı köpeği yanlarında barındırmayabilirler. Bu barınaklara gelen yeni köpekler eskilerin yanına atılıyor. Güçlüyse yaşar yoksa diğer köpekler tarafından parçalanır. Barınaklar bakımsızdır. Pistir. Bütün bu işler oradaki elemanların insafına kalmıştır. Bunun için biz hayvan hakları koruyucuları onların barınaklarda yaşamalarını istemiyoruz.

İnci ŞİMŞEK

06 Aralık 2009

Bu yazının kendimi bıraksam gözyaşlarına boğularak anlatacağım bir katmanı, şikayete yaslanan bir ucu var. Ama bunu kendime saklayacağım.. hocalık tavrımı takınarak buruk bir kalple konuşacağım sadece. Dilim döndüğünce anlatacağım. Biliyorum ki his öğretilmez ancak bilgi devredilebilir. Belki o, birkaç zihne çarpabilir.

Bir ideolojiye dönüştürüldüğünde sempatisinin kapsama alanı daralan herşey gibi (fenimizm, çevrecilik vs. ) hayvanseverliğinde belli bir sınıfa mahsus  ithal  moda bir duruşa dönüş(türül)mesi korkutuyor beni. Böyle bir bakış bozukluğunda anlam kaymasına uğrayan hayvansever sözcüğünü neredeyse bir sosyete hobisine indirgeyerek itici kılan şey, hayvan sevgisinin insan sevgisine alternatif teşkil ettiği şeklindeki yanılsama. Hayvansever insan sevmezmiş gibi. Oysa bütün canlılara, hatta cansızlara yönelik sevgi, insan sevgisine giden yolun ilk adımıdır. Hayvan sevmeyen ,daha doğrusu sevmeyi bilmeyen insanı nasıl sevsin ki?

Fakat burada sevgiden önce söz konusu edilmesi gereken şey haktır. Çünkü sevgi verip vermemeye bizim karar verdiğimiz birşeydir. Ama hak öyle değil. Onu vermek mecburiyetindeyiz. Bunun için, yaratılmış her şeyi Yaratan’ından ötürü seven, sevmenin aynı zamanda bir sorumluluk taşıma ve hak gözetme anlamına da geldiğini bilen eski kültür hayvan hakkı gözetmeyi onu sevmekten üstün tutar.

Günümüzde hayvan sevgisinin biraz şaibeli bir terime dönüşmesi bu bilinci kaybetmemizdendir. Oysa meşhurdur; Eyüp hasta leyleklerin tedavi edildiği, korunduğu bir mekandı. Sokak kedilerinin beslenmesi için kurulan vakıflar vardı. Kuş evleri şefkatin göstergesiydi eski yapılarda. İstanbul tavukların aç bırakıldığını fark ettiği anda sorumluları cezalandıran kadılar da tanımıştı.

Kanuni , bir ağacı saran karıncaları öldürmek için şeyhülislamı Ebussuud efendiye bir dörtlükle sual ettiğinde, ondan, karıncanın mahşerde Süleyman’dan davacı olacağını telmihen manzum bir cevapla zarif bir gözdağı almıştı. Kanuni Sultan Süleyman’ın manzum bir beyitle, Topkapı Sarayı’nın bahçesindeki meyve ağaçlarına zarar veren karıncaların itlafının dinen mümkün olup olmadığını sorduğu, “Dirahta ger ziyan etse karınca Günah var mıdır anı kırınca?” beyitine karşılık olarak yazdığı, ünlü,“Yarın Hakkın divanına varınca, Süleyman’dan hakkın alır karınca.” beyiti ünlüdür.

Menkibe mecmualarında anlatılır; Abdülkadir Geylani’nin , sitemle nazar ettiği bir kuşun oracıkta düşüp ölmesi üzerine, sırtındaki cübbeyi çıkarıp müridlerine verdiği ve satın bunu , bedelini de yoksullara dağıtın, belki şu kuşcağızın diyeti olur, dediği. Beyazıd-ı Bistaminin yolda giderken öldüresiye dövülen bir merkeple karşılaştığında onunla aynı yerden kanadığı. Ve hatta pek çoğu. Pratik hayatta farklı muameleler de gerçekleşmiş olabilir. Ama toplumsal algı kendisini en çok da bu tür rivayetlerde hissettirir ve bu, bir zihniyet halidir.

Neticede uyuyan bir kedinin rahatını bozmamak için eteğini kesmiş bir peygamberin ümmetiyiz ve kayıtlarda sabittir Ebu Derda’nın ölüm döşeğinde iken devesine dönerek ”Ey deve, kıyamet gününde benden davacı olma , sana taşıyabileceğinden fazla yük yüklemedim” dediği. İlle de Hz. Ömer’in, yerde bulduğu kanlı bir örtünün izini sürerek sırtı yaralı deveyi bulup acısını dindirmek için yollara düştüğü. Durumu sual eden Hz Ali’ye ”Yarın Rabb’im bana, Ey Ömer ben seni halife kıldım, sen neden devenin acısını dindirmedin, diye sormaz mı?” cevabını verdiği. Yiten bu bilinçtir. Ancak o bilincin sahiplenilmesi halinde; yasalara bazı belediyelerin bütün iyi niyetli çabalarına rağmen bir türlü çözülemeyen sokak hayvanları sorunu da bir biçimde çözümünü bulacaktır.

Bütün bunları canım yandığı için anlattım. Adına ne derseniz deyin, hayvan sevgisi hayvan hakları veya başka birşey. İşte o; İslami  insani ve medeni bir tavırdır. Üçünden birinde olsun kendine yer bulamayanlara gelince: Sorun bakalım; bu dünyanın yalnızca kendilerine ait olduğunu onlara kim söyledi?

EKOLOJİ DERGİSİNDEN PROF. N. BEKİROĞLU