Ahmet Arif’ in dediği gibi; Bu yurdun insanları yoksul; bu canım, bu sahipsiz, bu güzel yurdun insanları yorgun; ama yiğit, pırıl pırıl namuslu...Her şeye karşın, ama her şeye karşın onurlu; yeter ki “bir yudum su” yeter ki “bir avuç gökyüzü” yeter ki “bir tutam sevgi” olsun...Yeter ki emektar ellerine uzanan bir...

Seni anlatabilmek seni. İyi çocuklara, kahramanlara. Seni anlatabilmek seni, Namussuza, halden bilmeze, Kahpe yalana. Ard- arda kaç zemheri, Kurt uyur, kuş uyur, zindan uyurdu Dışarda gürül- gürül akan bir dünya... Bir ben uyumadım, Kaç leylim bahar, Hasretinden prangalar eskittim. Saçlarına kan gülleri takayım, Bir o...

Engereğin dişlerine işledim, Ağu dişlerine Oluklu, çentik... Ve vurgun, Gözleri bir çift cehennem Burnuna kan tütmüş Pars bıyığına... Dağın pulat yüreğine işledim, Şimşeğin masmavi usturasına Sevdanı usul-usul Sevdanı mısra-mısra Lo ben seni hapislerde sevmişim, Ben seni sürgünlerde. Yurdum benim...