Tevbe-İstiğfar (16)

“Tevbe günahlarımıza estağfirullah, estağfirullah, estağfirullah! Elimizle, dilimizle, belimizle işlediğimiz bütün günahlarımız için, bilerek ya da bilmeyerek, açık ya da gizli olarak işlediğimiz bütün hatalarımız için tevbeler olsun.

Ey evrenin sahibi Ulu Tanrı!

Doğduğumuz günden bu âna gelinceye kadar eğer bilerek bilmeyerek işlediğimiz kov, gıybet, hata isyan, küçük ve büyük günahların hepsine can-ü gönülden tevbe ettik, pişman olduk. Bir daha işlemeyeceğimize tevbe estağfirullah. Kul kusur işler, sultan bağışlar. Tevbe estağfirullah. Evvelimiz Adem atamızdır, sonumuz bizim peygamberimiz iki cihan serveri Muhammed Mustafa’dır. Bu ikisi arasında her ne kadar peygamberler, veliler, nebiler, gerçek erenler geldi geçti ise hepsi haktır, hepsine inandık iman getirdik. Hak-Muhammed-Ali yoluna, ilkelerine bağlandık. Ey Ulu Tanrımız! Günahlarımızı yarlığa, tevbelerimizi kabul eyle!” der, ardından TEVBE DÜVAZI’nı okur.

TEVBE DÜVAZI (Dede ya da zakir isterse sazla da çalıp söyleyebilir):

Hatalar etmişim noksandır işim

Tevbe günahlarımıza estağfirullah

Muhammed-Ali’ye bağlıdır başım

Tevbe günahlarımıza estağfirullah

Hasan, Hüseyin balkıyan nur ise

İmam Zeynel sır içinde sır ise

Özümüzde kibir, benlik var ise

Tevbe günahlarımıza estağfirullah

Muhammed Bâkır’ın izinden çıkma

Yükün Câfer’den tut, gayriye bakma

Hatıra dokunup gönüller yıkma

Tevbe günahlarımıza estağfirullah

Mûsa-i Kâzım’a daim niyazım

İmam-ı Rıza’ya bağlıdır özüm

Eksiklik, noksanlık, hep kusur bizim

Tevbe günahlarımıza estağfirullah

Takî ile Nakî benziyor aya

Ali emeklerimizi vermeye zaya

Ettiğimiz kem işlere kötü bed-huya

Tevbe günahlarımıza estağfirullah

Hasan-Askeri’nin gülleri bite

Mehdi gönlümüzün gamını ata

Ettiğimiz yalan, koğu gıybete

Tevbe günahlarımıza estağfirullah

CAN HATAYİ’m eder Bağdat, Basıra

Böyle güne kaldık, böyle asıra

Ya Ali cömertsin kalma kusura

Tevbe günahlarımıza estağfirullah

Düvazimam bitince Dede ardından şu duayı okur:

DUA(Dede dua okurken bütün canlar secdeye varır.)

“ Cân-ı dilden, cân-ı gönülden diyelim bir Allah Allah…

Allah… Allah…

Allah, Muhammed, Ali, Hünkâr Hacı Bektaş Veli. Yetişe ulaşa, dilde dilekleri, gönülde muratları vere. Kazalara, belalara kalkan ola. Oniki İmamlar cemalinden, nurundan ayırmaya. Her gönülde bir murat vardır : Murat isteyenin muratlarını, dilek isteyenin dileklerini ihsan eyleye. Cümlemizi sancağının altında saklaya, bekleye. Hastalarımıza şifâ, dertlerimize deva, borçlarımıza eda nasip eyleye. Destimiz deman, küfrümüz iman, yardımcımız Oniki İmam ola. Ali’den bakım, Hak’dan nazar ola.

Seksen bin Urum Erleri, doksan bin Horasan Pirleri, yüz bin Gayb Erenleri yetişe, ulaşa, dilde dilekleri, gönülde muratları vere. Vakitler hayr ola, hayırlar feth-ola, şerler def-ola.

Niyazlarımız Hak Dergahı’nda kabul ola. Gözümüzden yaş, duvarımızdan taş düşürmeye. Ocaklar başı aydın ola. Oniki İmamlar cümlemize yardım eyleye. Akşamlar kutlu ağızlar tatlı ola. Ceddi cemalim yolumuzu yolsuza, uğursuza, pirsize uğratmaya. Şeytanın şerrinden, görünür görünmez kazadan, beladan saklaya, bekleye. İki cihanda korktuğumuzdan emin, umduğumuza nail eyleye. Dil bizden nefes Hazret-i Pir’den ola.

Dem Ali, sırr-ı Nebi, Pirimiz Hünkâr  Bektaş Veli, kerem-i evliya, gerçekler demine hü…” der. Mühürleme böylece bitince sıra üç düvazimam okumaya gelir.(Zakir isterse kendi bildiği düvazimamları okur.)

Gözcü ortadan çıkar, meydanın dışından bütün cemaate göz, kulak olur. Cem’de oturan duran taliplerin birinde bir yanlışlık olursa gözcü bunu Dede’ye haber verir. Göz yumarsa onun günahı gözcü’nün boynunda kalır, hizmetinde eksiklik yapmış olur. Ayrıca canları incitmemeye çalışır. Gözcü, cem ibadeti bitinceye kadar ortaya giremez. Bir can esrediği zaman “Hü! Himmet Pîrdedir.” diyerek izin alır öyle girer. Şimdi sıra üç (ya da cemin fazla uzun olmaması için bir düvazimam) okumaya gelmiştir. Oniki İmam’ın ve diğer ulularımızın adı geçtikçe, canlar saygı-sevgi ile niyaz eder, yani sağ ellerini göğüslerine kor ya da kendi ellerine niyaz ederler.

Kaynak : İnternet