Karanlığımın Son Temsilcisi, Rıdvan OKYAR Şiiri

Gözlerinde kaybolmak vardı

Gözlerinsiz yaşamak vardı deli divane

Kınalı saçlarından süzülür sevmelerim

Bir zaman akar içimden sanki

Baharı yaşarım o kara gözlerinde

Şimdi yoksun

Aylar oldu göremedim demekte vardı demek

Gel güzelim gel

Gel karanlığımın son temsilcisi

Bir canı kurtaran ıslık gibi gereklisin

Umut her zaman yoktur demekte kolay iş değil

Müsaade etme ihanetine zamanın

Gel derdim sevincim kederim gel

Bir cani gibi öldürelim bu ayrılığı

Hasretlerin en büyüğünün bitiminde yaşanır

sevinçlerin en mükemmeli

Bırak yeşersin ümitlerim o kara gözlerinde

Yok ruhumun hengamesi yok

Bugün yine boşuna ağlayacağım

Karanlığa bu denli gömülmedim ben

Resmen can çekişiyorum

Beynimde çalkalanıyor dünya

Ah kara gözlüm ah

Seni sevdiğimi bildiğimden başka bildiğim yok

Resmi ya da gayri resmi benim olmalısın

Sende ne varsa o benim sevdiğim şeydir

Her yanım senlerle dolu

Farkında değilim dünyanın

Gel gel gel bir volkan gibi patla yüreğimde

Ruhuma gir kanıma gir canıma gir

Benden çok senin farkındayım

Seviyorum seni düpedüz ölesiye

Ah kara gözlüm ah

Bir bilsen ne hallere düşmüşüm

Bir bilsen ihanet benden soruluyor

Yine acizliğimin zirvesindeyim

Durmadan acılar üretiyor düşüncem

Aynı tavı almıyor parmaklarım

Yanıldı el elden üstün diyenler

Ah kara gözlüm ah

Karanlığıma yeter gölge düşürdün

Bir parantez açtın yüreğimde

Beni bana düşürdün

Ruhumda bir yalnızlık rüzğarı

Bedenimde kan dolu bir azap

Kalbimde suçlu bir kara sevda

Adına ne dersen de ben oyum

Utarcını bile duymuyorum rezilliğimin

Ferhat’ın, Mecnun’un lafı mı olur?

Seviyorum işte doludizgin

Rıdvan OKYAR