8 Mart Dünya Kadınlar Günü “Ben Kadınım” Şiiri

Soğuktu günler bana,
Yıkıktı çoraktı yollar bana.
Çünkü ben kadındım!
Ezilmiş,
Hor görülmüş bir kadın.
Karadeniz de;
Fındık topladım,
Çay topladım avuç avuç.
Fındık taşıdım,
Çay taşıdım sepet sepet.
Al, sarı, siyah basmalar giyinirdim.
Ama yırtık pırtık,
Yamalı, sararmış, solmuş basmalar,
O kadarda tertemiz basmalar.
Yirmi beşinde yüzüme çizgiler düştü.
Gösterirdim kırk beşinde.
Fındık kabuğu gibi sertti çehrem
Kamburlaşmıştı belim yük altında
Yinede güzeldim ben.
Horon teperdim bütün coşkunluğumla.
Hep ahlar vahlar derdim.
Kader derdim.
Kör olasıca, yıkılısıca kader
Akşam gelip çattıktan sonra;
Yapılacak aş,
Pişirilecek ekmek.
Hem de mısır unundan sarı sarı
Ve yatak odasının kapısı
Açılacak yüzüme.
Bin ızdırap,
Bin dert içinde
Uzanıvereceğim yatağa boylu boyunca.
Sıkacağım dişlerimi,
Mutlu etmek için erkeğimi.
Evet dostlar ben kadındım!
Pazarlanıldım,
Kullanıldım,
Dayak yedim,
Acı çektim, ağladım.
Evet ben kadındım!
Adana’da, Çukurova’da
Gözlerim adana gibi sıcak.
Yüzüm Çukurova pamuğu gibi yumuşak.
Eğildim,
Topladım pamuğu teker teker.
Yoruldum,
Susadım,
Dudaklarım çatladı.
Ter koktum,
Kir pas kapladı bedenimi.
Ama yinede ruhum temizdi.
Yufka yürekliydim,
Açık sözlüydüm.
Yinede kurumadı göz pınarlarım.
Bakılacak külfet var dedim,
Ekmek dedim,
Tuz dedim,
Çocuklarımı mutlu edecek
Tatlı söz dedim.
Direndim pençe pençe…
Bir yudum su için
Barlara, dar sokaklara girdim.
Evet ben kadındım!
Metropollerde
Evlere kapatıldım,
Küçük bir sandığa kapatılır gibi.
Gözler ve yüzler uzaktı benden
Bozulabilirdim,
Namusum elden gidebilirdi.
Çünkü ben kadındım!
İşçiydim ben;
Mavi,gri tulumlu işçilerden
Yağlıydı nasırlıydı ellerim,
Üzerim ziftti.
Yinede içimde zafer şarkıları çalardı.
Çünkü ben kadındım!
Alışmıştım bu sürgüne,
Bu yılgınlığa alıştırılmıştım.
Evet dostlar ben kadındım!
Köleleştirilmiş,
Sevilmeye hakkı olmayan
Sevgiden uzaklaştırılmış bir kadın
Ve yine ben!
Orta doğunun orta yerinde kadındım.
Tarlaya sürüldüm.
Sabah akşam demeden
Ektim toprağı.
Tırnaklarımı geçirip kuraklığın sırtına,
Biçtim sarı sarı başakları.
Karamıştı, solmuştu yüzüm,
Nasır tuttu ayaklarım,
Çöktüm,
Yıkıldım on çocuk önünde.
Yinede atılgandım ben.
Bütün benliğimle halaya girdim.
Sevdim canı ve canları….
Bir sabahla birlikte
Al kanlara bulandım.
Dilini kullanamadığım vatana sarılıp yattım.
Eridim toprak oldum.
Kurşun çığlık sesleri arasında yaşadım.
Evet ben kadındım!
Bolu’da, Bursa’da
Tekirdağ’da,Van’da
Edirne’de, Kars’ta
Ben kadındım dostum!
Bunlar daha yarısı,
Hayır çeyreği,
Çeyreği değil,
Milyonda biri…
Beni ben anlarım
Gerisi boş.
Çünkü ben kadınım!
Her şeyden önce ben insanım
Diğerlerinden azım yok
Hatta fazlam var.
Benimde onurum var.
Bir bedenim,
Bir beynim
Ve yüreğim var.
Ben emektim dostum
Ve emeğim.
Kurtuluşun nerede olduğunu
Artık çok iyi biliyorum.

İrfan Sönmez